Ümit başkanım,
Siz kimseye güvenemediğim bir dönemde bana ümit vaadeden birisiniz. Diğerlerinin yüzüne bakıyorum ve gördüğüm şey mide bulandırıcı, açlık, sefalet, cinayetler, adaletsizlikler, tecavüzler. Nefes alamıyoruz, yarın öleceğimizi düşünüyoruz ama kendimizi hayal kurmaktan da geri alamıyoruz . Ben seneye sınav öğrencisiyim, kendimi gerçekleştirmeye, olduğum kişiyi bulmaya çalışıyorum. Üniversitede okuyacağım bölüm için hayaller kuruyorum ama ne yazık ki işsiz kalacağım. Tabii ölmezsem, üniversite okurken bir kazaya kurban gidebilirim, cinayete kurban gidebilirim, katilim hakkettiği cezayı almayabilir, bir iç savaş çıkarsa ölebilirim, olası bir deprem de sevdiklerimi kaybedip intihar edebilirim. O kadar fazla seçenek var ki sabaha kadar yazabilirim.
Ama ben bir gencim, bunları düşünmek istemiyorum. Üniversitedeki güzel günlerimi düşünmek ve gençliğimi yaşamak istiyorum . Sizin işiniz çok zor, büyük bir tutkuyla yapmadığınız da bir intihar bile denilebilir. Bir şeyler için savaşmak, ama savaştığınız şeyin savaştıklarınız olması, burada demek istediğim şey halkı korumak istediğiniz kişilere halk tarafından yetki verilmesi ve halkın bunu istemesi, karşı koymaması. Evet azınlık ta olsak savaşmak istiyoruz, ülkeyi geri kazanmak, tekrar Türk hissetmek istiyoruz, bu yüzden sizinle beraberiz, sizinle beraberiz, umarım demek istediğimi anlabilmişsinizdir Başkanım, ümidimiz sizlerle, yüzümüzü kara çıkarmayın.